‘Het hebben van ADHD ervaar ik nu als een gave’

Mireille Paulissen (1971) woont samen met Ronald, dochter Maxime (16), en tweeling Aaron en Annabel (12) in Maastricht. Mireille is ADHD coach en kindercoach. Vanuit haar eigen ervaringen, kennis en expertise begeleidt zij kinderen om een verbeterde versie van zichzelf te ontdekken. Mireille is dit pad zelf vanaf haar 45e gaan ontginnen, toen bij haar de diagnose ADHD werd vastgesteld. Door haar eigen ervaring heeft Mireille het vermogen in te voelen met wat er leeft bij haar cliënten en kan ze ook de ouders van deze kinderen helpen hoe ze het kind kunnen stimuleren met hun emotie's, gedachten, communicatie, gedrag en omstandigheden om te gaan. Mireille weet wat ze doormaken en welke problemen ze tegen komen.  

‘Ik wil kinderen ervoor behoeden om op latere leeftijd problemen te ervaren omdat ze toen niet op de juiste manier geholpen zijn. Deze kinderen op weg mogen helpen naar oplossingen en de ouders hierin ook te mogen begeleiden ervaar ik als een dankbare taak die ik met hart en ziel vervul.’

Op haar 45e ontdekte Mireille dat ze ADHD had. En dat bleek een allesbepalend keerpunt want daardoor veranderde alles voor haar en vielen dingen op z’n plek. Van jongs af aan worstelde Mireille al met haar gevoel anders te zijn dan anderen, af te wijken van de standaarden en de moeite die het haar steeds kostte zich te moeten maatstaven naar wat de omgeving van haar vroeg. Ze voelde zich daardoor ook altijd een vreemde eend in de bijt en onbegrepen.

Gemiste kansen
‘Puzzelstukjes vielen op z’n plek maar ook voelde het voor mij als een soort rouwverwerking, met verloren jaren en gemiste kansen en het niet mogen zijn wie ik diep van binnen ben. Dat kleine meisje dat zo graag gezien en gehoord wilde worden, maar het nooit goed genoeg leek te kunnen doen. Had ik het geweten toen ik jong was dan had mijn leven er heel anders uitgezien. Dan had ik andere keuzes kunnen maken, andere stappen kunnen zetten, anders naar mezelf kunnen gaan kijken. Die gedachten vond ik lange tijd moeilijk om te accepteren.

Spanningsprikkels
Als kind was ik de flierefluiter, zocht continu mijn grenzen op. Niet alleen op school was ik de gangmaker tot ergernis van de leerkrachten, ook had ik voortdurend spanningsprikkels nodig, mijn dopamine shots. Nu weet ik dat dit een kenmerk is van ADHD, daarom zocht ik continu mijn grenzen op. Het is alles of niks, vol of leeg, er is geen grijs gebied.
Nog een kenmerk van ADHD is dat alles open staat, alle zintuiglijke waarnemingen vol aan dus alles komt rauw binnen, filteren lukt niet. En dat is vaak moeilijk te managen. Zeker voor een kind. Nu weet ik dat het brein anders werkt van mensen met ADHD, voor mij heeft dit inzicht alles veranderd. Zo heb ik bijvoorbeeld geen besef van tijd. Ik vergeet letterlijk de tijd als ik ergens middenin zit of iets mijn aandacht pakt. Dit werd mij vroeger niet in dank afgenomen en daar werd ik ook flink voor gestraft, waardoor ik nog meer ging geloven dat ik afweek en ik niks goed kon doen. Ik wist toen niet beter. Nu begrijp ik dat ook dit een van de kenmerken is van ADHD.

ADHD als krachtbron
Ruim een jaar had ik nodig om de shift te maken dat ik nog altijd keuzes kon maken die mij levensvreugde zouden geven en dat pad ben ik ook ingeslagen. Mijn missie is om kinderen met ADHD te begeleiden in het gaan omarmen van zichzelf, in het gaan kijken door een ander prisma en hun ADHD kenmerken te gaan zien en ervaren als krachtbron. Niet als een tekort of als een gebrek, niet als een negatieve overtuiging, wat ten koste gaat van je eigenwaarde. Kinderen op weg helpen hierin mooie stappen te maken, daar ligt mijn hart. En hun ouders hierbij ook een stuk kunnen begeleiden – we doen het immers samen – zorgt voor zo’n waardevol proces bij het kind, dat is onbeschrijflijk. Ik had gewild dat er destijds iemand was die mij zo had kunnen helpen maar ben heel blij dat ik het stuk zelfveroordeling van het anders zijn heb kunnen omzetten naar iets positiefs. En dat ik hiermee anderen mag helpen, daar ben ik ontzettend dankbaar voor.’

Vastberadenheid en volharding
School was voor Mireille een instituut waar binnen de lijntjes kleuren en zich houden aan de regels een behoorlijke uitdaging bleek. Ze was niet te kaderen. Regelmatig provoceerde zij situaties in de klas, wat uiteindelijk ook heeft geleid dat ze van school werd gestuurd. De overtuiging dat ze nergens voor deugde en te dom was voor school, werd door deze ervaring gevoed en het idee dat ze nergens voor deugde in haar alleen nog maar sterker. Mireille kreeg na deze drop out op haar 17e  de kans om te gaan werken waardoor ze ontdekte dat ze zeker ergens voor deugde. Ze ontdekte dat wat ze doet, ze zich daar in vastbijt. Haar vastberadenheid en volharding waardevolle eigenschappen blijken te zijn die haar tot op de dag van vandaag helpen haar doelen te bereiken.

Na een tijdje stapte Mireille over na een functie waarbij ze flink kon multitasken. Geen dag was hetzelfde, de hele dag zitten was niet nodig. Er was zoveel afwisseling en dat bleek voor Mireille een belangrijke eye-opener. Zo ontdekte ze dat ze van dit werk zoveel energie kreeg dat mensen zich afvroegen hoe ze dit voor elkaar kreeg omdat ze niet te stoppen was. Een hazewindhond noemde collega’s mij. Met mijn 53 kilo sjeesde ik door het bedrijf, at als een bouwvakker en kon voor mijn gevoel ijzer met handen breken. Nooit heeft iemand een link gelegd richting ADHD.’

Burn-out
Op haar 34e werd Mireille moeder van dochter Maxime. Na een moeizame start door gezondheidsproblemen is Maxime nu een gezonde puber waar Mireille veel levenskracht uithaalt. Ze heeft een mooie band met Maxime en leert elke dag weer van haar dochter. Dat vindt ze een mooie en dankbare taak. Het moederschap heeft er o.a. bij Mireille voor gezorgd dat ze kon ervaren wat verantwoordelijkheid dragen is. Dit is uiteindelijk haar redding geweest. 
In 2012 werd Mireille geconfronteerd met een burn-out, is toen volledig in elkaar gezakt. Teveel negatieve ervaringen, waaronder ontslag en een moeizame scheiding zorgden ervoor dat ze letterlijk tot stilstand werd gebracht.

Diagnose ADHD
Het keerpunt is gekomen toen Mireille na weerstand vanuit het UWV – want ze was niet ziek volgens de dienstdoende arts - terechtkwam bij zorginstelling PHI in Maastricht ‘Terug in balans’ (SGGZ). Ze zijn gespecialiseerd in problematiek m.b.t. Burn-out. Zij hebben Mireille geholpen om er weer bovenop te komen. Bij PHI is de diagnose ADHD voor het eerst genoemd. En bleek later dat ze dit in hoge mate heeft.

‘Wat ik heb ervaren in alle jaren van worsteling, is dat ik over ontzettend veel veerkracht beschik. Dat bleek voor mij een waardevolle sleutel. Waar ik mee verder kon en elke dag uit kan putten. Er zijn zoveel heftige dingen gebeurd in mijn leven, die – als ik er op terugkijk – mij de inzichten hebben geboden om mezelf een kans te geven het leven op te pakken op een manier die bij mij past, waarbij ik vreugde ervaar en andere mensen kan helpen.

Traumaverwerking
Na de diagnose ADHD ben ik naar GGZ Lionarons gegaan en zij snappen het! Zij hebben mij gedurende een traject van twee jaar geholpen met het "wegpoetsen" van een aantal trauma’s met behulp van EMDR. Dit zorgde bij mij voor een belangrijk stuk heling. De herinneringen aan de heftige ervaringen zijn er nog altijd, maar het gevoel is er niet meer. Doordat deze trauma’s voor mij niet langer drukte op mijn emotioneel en psychische welzijn, werd mijn ADHD hierdoor niet langer overschaduwd. Na dit traject konden ze opnieuw de mate van ADHD bij mij onderzoeken en vaststellen.

Begin 19-02-2019 werd bij Mireille de officiële diagnose van gecombineerde ADHD vastgesteld. Mireille was zo blij want er werd haar daardoor zoveel duidelijk. Alles wat verkeerd was gegaan, had een reden. Het lag niet aan haar als persoon, dat was voor Mireille een openbaring.

Inmiddels mag Mireille zich ervaringsdeskundige bij Lionarons noemen. Zo spreekt zij regelmatig voor groepen ADHD-ers met psycho-educatie. 

Superkrachten
Mireille had al langer de wens om met kinderen te werken en psychologie en voedingsleer hadden altijd al haar volle aandacht. Toen haar de diagnose ADHD werd toegedicht, besloot Mireille zich te gaan bekwamen als kindercoach. Zich steeds meer bewust dat de ADHD kenmerken juist in haar voordeel zouden kunnen werken. Ze ziet ze inmiddels als superkrachten en ADHD als een gave. ‘Mij krijg je niet meer stuk!

Trainer Omgaan met Pesten
Via Facebook werd ze geattendeerd op een bericht over de opleiding ‘Trainer Omgaan met pesten - ‘Sta Sterk training’.  ‘Ik ben deze opleiding toen gestart via het Kenniscentrum ‘Omgaan met pesten’, wat onderdeel is van de Stichting Omgaan met Pesten. Kinderen weerbaar maken tegen (Cyber)pesten, is naast begeleiding in ADHD voor mij een belangrijke pijler. Krijgt een kind hierin geen begeleiding, dan heeft dat doorgaans behoorlijke beschadiging van het zelfbeeld bij het kind tot gevolg.

De toename van (cyber)pesten gaat Mireille aan het hart. Pesten was er natuurlijk altijd al, met grote gevolgen in het verdere leven voor veel kinderen die dit hebben ervaren. Vaak in hun volwassen leven worden ze hier nog door achtervolgd.
Cyberpesten is een variant die door de anonimiteit van de pester de schade bij het gepeste kind nog eens zo heftig kan maken. Mireille houdt haar hart vast voor de snelle ontwikkelingen hierin en de heftige gevolgen bij de kinderen die dit moeten ondergaan. Ze voelt een sterke drang om hier kinderen in op weg te helpen zodat ze weer dichter bij zichzelf komen en zichzelf op waarde schatten. Want om welke vorm van pesten het ook gaat; de schade die het toebrengt op je zelfbeeld wordt nog altijd onderschat. En verdient al in een zo vroeg mogelijk stadium de juiste aandacht en begeleiding.

Verbeterde versie van jezelf
Haar praktijk ‘Kindercoachpraktijk 2.0’ heeft ze zo ‘gedoopt’ omdat het gaat om de verbeterde versie. Mireille is inmiddels die verbeterde versie van zichzelf. Kinderen die vastlopen door angsten, fobieën, pesten, obesitas helpt Mireille op een liefdevolle manier naar een verbeterde versie van zichzelf.